لغت نامه دهخدا
مستذکر. [ م ُ ت َ ک ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از استذکار. کسی که یاد می کند و آنکه در خاطر می آورد. ( ناظم الاطباء ). بیاد آورنده. ( اقرب الموارد ). || یادگیرنده. ( منتهی الارب ). مطالعه کننده و حفظکننده. || آنکه نخی به انگشت خود بندد تا چیزی را بخاطر آورد. ( اقرب الموارد ). رجوع به استذکار شود.
