لغت نامه دهخدا
مسبکر. [ م ُ ب َ ک ِرر ] ( ع ص )نعت فاعلی از مصدر اسبکرار. رجوع به اسبکرار شود. || هر چیز طولانی و دراز. ( اقرب الموارد ). || جوان تمام بالا و به اعتدال رسیده. || موی فروهشته. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).
مسبکر. [ م ُ ب َ ک ِرر ] ( ع ص )نعت فاعلی از مصدر اسبکرار. رجوع به اسبکرار شود. || هر چیز طولانی و دراز. ( اقرب الموارد ). || جوان تمام بالا و به اعتدال رسیده. || موی فروهشته. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).