متملط
لغت نامه دهخدا
متملط. [ م ُ ت َ م َل ْ ل ِ ] ( ع ص ) تیر بی پر. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). بی پر و تابان گشته. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به تملط شود.
متملط. [ م ُ ت َ م َل ْ ل ِ ] ( ع ص ) تیر بی پر. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). بی پر و تابان گشته. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به تملط شود.