لغت نامه دهخدا
قبون.[ ق ُ ] ( ع مص ) رفتن در زمین. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). گویند: قبن قبوناً؛ رفت در زمین. ( منتهی الارب ).
قبون.[ ق ُ ] ( ع مص ) رفتن در زمین. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). گویند: قبن قبوناً؛ رفت در زمین. ( منتهی الارب ).
رفتن در زمین رفت در زمین