لغت نامه دهخدا
ذوجوفر. [ ج َ ف َ ] ( اِخ ) وادیی است بنو محارب بن حفصة را. اشعث بن زیدبن شعیب الفزاری راست:
الالیت شعری هل ابیتن لیلة
بحزن الصفا تهفو علی جنوب
و هل آئین الحی شطر بیوتهم
بذی جوفر شیی علی عجیب
غداة ربیع او عشیة صیف
لقربانه جنح الضلام دییب.( از معجم البلدان یاقوت ).
