لغت نامه دهخدا
تواکید. [ ت َ ] ( ع اِ ) دوالها که بدان کوهه زین بندند. «تآکید» بالهمزة کذلک. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). ظاهراً مانند تعاشیب مفرد ندارد. ( از اقرب الموارد ). اَکائِد. تَآکید. مَیاکید. || ج ِ توکید. تأکیدات. ( ناظم الاطباء ).
