معنی تنکید | لغت یاب

لغت نامه دهخدا

تنکید. [ ت َ] ( ع مص ) آواز بلند برداشتن. ( زوزنی ). رجوع به نکد شود. || سخت و دشوار گردانیدن عیش. || تیره گردانیدن عیش کسی. ( از اقرب الموارد ).