کتاب تبصرة المتعلمین فی احکام الدین اثر مهم فقهی قرن هشتم هجری است که توسط علامه حسن بن یوسف بن علی بن مطهر حلی، مشهور به علامه حلی (متوفی ۷۲۶ هجری قمری)، نگاشته شده است. این اثر که از مختصرترین و مشهورترین آثار فقهی علامه حلی به شمار میرود، توسط علامه شیخ ابوالحسن شعرانی (متوفی ۱۳۹۳ هجری قمری) ترجمه و شرح شده است. ترجمه شعرانی متنی فصیح و شیوا به زبان فارسی است که با حفظ دقیق اصطلاحات فقهی متن اصلی، فهم آن را برای فارسیزبانان میسر میسازد.
علامه شیخ ابوالحسن شعرانی، از شخصیتهای برجسته و دانشمندان کمنظیر اسلامی در قرن چهاردهم هجری قمری بود که از خاندان علم و تقوا برخاسته بود. او تحصیلات خود را در حوزه علمیه قم، در محضر اساتیدی چون آیتالله حاج شیخ عبدالکریم حائری (مؤسس حوزه) و حاج شیخ عبدالنبی نوری آغاز کرد. سپس به حوزه کهن نجف اشرف رفت و در آنجا تحت تأثیر سید ابوتراب خوانساری (متوفی ۱۳۴۶ قمری) قرار گرفت. پس از تکمیل تحصیلات علمی و طی کردن مراحل سلوک عرفانی، شعرانی در دوران استبداد رضاشاه به تهران بازگشت و به تبلیغ، تدریس و تحقیق روی آورد.
شیخ شعرانی در طول زندگی علمی خود، علاوه بر فقه، اصول، تفسیر، حدیث، فلسفه، ریاضیات، عرفان و کلام، به زبانهای متعددی از جمله فرانسه، ترکی، انگلیسی و عبری نیز تسلط کامل داشت. او خود در توصیف سیر مطالعاتیاش اشاره میکند که پس از بهرهگیری از علوم مختلف، ناگهان ندایی درونی او را به سمت عمل و طاعت مخلصانه رهنمون شد، زیرا علم بدون عمل را نادانی دانست و بر لزوم شتاب در فراهم ساختن توشه برای معاد تأکید کرد. این جامعیت علمی و تعهد عملی، ایشان را به یکی از چهرههای تأثیرگذار عصر خود بدل ساخته است.