لغت نامه دهخدا
ادعنکار. [ اِ ع ِ ] ( ع مص ) ناگاه پیش آمدن. مؤلف تاج العروس گوید:ادعنکر؛ اَهمله الجوهری و قال ابن درید یقال ادعنکرعلیهم بالفحش؛ اذا اندراء بالسوء. قال:
قد ادعنکرت بالفحش و السوء و الاذی
أمیتها ادعنکار سیل علی عمرو.
- ادعنکار بفحش؛ ناگاه ببدی پیش آمدن.
- ادعنکار سیل؛ ناگاه پیش آمدن توجبه.
