یداع

کلمه‌ی «یداع» نام یکی از پرده‌ها (گام‌ها یا مقام‌ها) در موسیقی سنتی ایرانی و به‌ویژه در دستگاه شور است. در ساختار موسیقی دستگاهی ایران، هر پرده یا گوشه دارای حال‌وهوای خاص و کاربردی احساسی و ملودیک است، و «یداع» نیز از همین دسته است. این پرده معمولاً حالتی آرام، تأمل‌برانگیز و تا حدی اندوهگین دارد و در برخی اجراها برای گذر از شور به دستگاه‌های دیگر مانند ابوعطا یا افشاری مورد استفاده قرار می‌گیرد. در موسیقی قدیم ایران، واژه‌ی «پرده» به معنای فواصل صوتی بین نت‌ها و نیز محل انگشت‌گذاری روی سازها بود، و «یداع» یکی از این فواصل یا مدها محسوب می‌شد. برخی موسیقیدانان آن را دارای رنگ و حالت روحانی و درون‌نگر می‌دانند. این نام در رسالات موسیقی دوره‌ی اسلامی نیز ذکر شده و بیانگر نظام دقیق نغمه‌پردازی آن دوران است. از نظر لغوی، معنای مشخصی در فارسی امروز ندارد و بیشتر به عنوان اصطلاح موسیقایی شناخته می‌شود.