چشمه ٔ میم

چشمه میم. [ چ َ / چ ِ م َ/ م ِ ی ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از حلقه میم است. ( آنندراج ). سوراخ سر میم مکتوب:
صنمی با زنخی تازه تر از برگ سمن
صنمی با دهنی تنگ تر از چشمه میم.فرخی.محبت تو جگرتشنگان بادیه را
کند زلال خضر در گلو ز چشمه میم.سنائی ( از آنندراج ).ماه دو هفته ندارد چو یکی چشمه میم
دهن تنگ و در او چشمه خضر و الیاس.سوزنی.کنون ز هست-ی من جز دو حرف بیش نماند
دلی چو چشمه میم وتنی چو حلقه نون.؟|| کنایه از سوراخ کوچک. ( از یادداشت مؤلف ).