معنی چاک خوردن

لغت نامه دهخدا

چاک خوردن. [ خوَرْ / خُرْ دَ ] ( مص مرکب ) شکافته شدن. ترکیدن. پاره شدن. دریدن. مجروح شدن. زخم خوردن. بریده شدن و شکافتن عضوی از بدن یا جامه و جز آن:
چاکها از دم نسیم خورم
تارهای کفیده را مانم.مسیح کاشی ( از آنندراج ).