هذلیه
لغت نامه دهخدا
( هذلیة ) هذلیة. [ هَُ ذَ لی ی َ ] ( اِخ ) یاران ابوهذیل شیخ معتزله که گویند مقدورات خداوند تعالی فانی است و اهل بهشت را بی حرکت دانند و گویند که اهل خلد حرکات خود را قطع می کنند و در خمود و سکون دائم بسر میبرند. ( تعریفات ). رجوع به هذیلیة شود.
جمله سازی با هذلیه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 اشعار منسوب به قبایل عرب باستان، از جمله هذلیه، منبع بسیار ارزشمندی برای زبانشناسان جهت مطالعه ساختار زبانی قدیم هستند.
💡 در بررسی متون ادبی کهن، بسیاری از ویژگیهای زبانی و گویشهای خاص را میتوان در اشعار مربوط به قبیله هذلیه به وضوح مشاهده کرد.
💡 پژوهشگران تاریخ ادبیات عرب، همواره تلاش میکنند تا با تحلیل دقیق اشعار هذلیه، به ریشههای فرهنگی و اجتماعی آن دوران دست پیدا کنند.