میرزاجانی فسائی

میرزاجانی فسائی. [ی ِ ف َ ] ( اِخ ) از گویندگان قرن دوازدهم هجری قمری واز سادات فسای شیراز و جد میرزا محمدحسین وکیل و به وفور فضل و کمال مشهور بود. مدتی حکومت اصفهان را داشت و به سال 1200 هَ. ق. درگذشت. از اشعار اوست:
یاد تو مرا از دل پرخون نرود
اندیشه ات از خاطر محزون نرود
ویران شده خاک دل چه دامنگیر است !
هر غم که در آن نشست بیرون نرود.( از مجمعالفصحا ج 2 ص 92 ).و رجوع به فرهنگ سخنوران شود.

از گویندگان قرن دوازدهم هجری قمری و از سادات فسای شیراز و جد میرزا محمد حسین وکیل و به وفور فضل و کمال مشهور بود مدتی حکومت اصفهان را داشت و به سال ۱۲٠٠ قمری هجری درگذشت.