مکاراه

( مکاراة ) مکاراة. [ م ُ ] ( ع مص ) چیزی به کرا فرادادن. ( تاج المصادر بیهقی ). به مزد دادن ستور وجز آن را. ( آنندراج ). اجاره دادن ستور یا خانه را. ( از اقرب الموارد ): کاراه مکاراة و کراء؛ به مزد دادستور و جز آن را. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ).