لغت نامه دهخدا
مؤاکر. [ م ُ آک ِ ] ( ع ص ) کشاورز. برزگر که بر نصیب معینی زراعت کند. ( از یادداشت لغت نامه ). و رجوع به مؤاکرة شود.
مؤاکر. [ م ُ آک ِ ] ( ع ص ) کشاورز. برزگر که بر نصیب معینی زراعت کند. ( از یادداشت لغت نامه ). و رجوع به مؤاکرة شود.