مهنانه

لغت نامه دهخدا

مهنانه. [ م َ ن َ / ن ِ ] ( اِ ) بوزینه. میمون. ( آنندراج ) ( برهان ). بوزنه. ( اوبهی ). بهنانه. پهنانه:
اگرابروش چین گیرد سزد چون روی من بیند
که رخسارم پر از چین گشت چون رخسار مهنانه.ابوشکور.