لغت نامه دهخدا
منستس. [ م ِ ن ِ ت ِ ] ( اِخ ) منسته. از پادشاهان قدیم آتن بود که تزه را از سلطنت خلع کردو خود در جنگ تروا به هلاکت رسید. ( ترجمه تاریخ فوستل دوکولانژ ) ( از لاروس ).
منستس. [ م ِ ن ِ ت ِ ] ( اِخ ) منسته. از پادشاهان قدیم آتن بود که تزه را از سلطنت خلع کردو خود در جنگ تروا به هلاکت رسید. ( ترجمه تاریخ فوستل دوکولانژ ) ( از لاروس ).