لغت نامه دهخدا
مناحیس. [ م َ ] ( ع ص، اِ ) در شاهد زیر ظاهراً جمع منحوس و به معنی تیره بختان و بدفرجامان و شومان آمده است: این حادثه جز به قهر به مخلص نتوان رسانید و مهاونت با این مناحیس دور از حمیت باشد و لایق عزت اسلام نیاید. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 37 ). || در شاهد زیر به معنی نحوستها و شومیها آمده: نحوستی به طالع این کودک متصل بود. اکنون آن مناحیس زایل می شود. ( سندبادنامه ص 46 ).
