مقاومت انتقالی

اصطلاح «مقاومت انتقالی» در روان‌شناسی و به‌ویژه در روان‌کاوی به نوعی واکنش بیمار گفته می‌شود که در آن فرد در برابر آشکار شدن افکار و احساسات ناخودآگاه خود مقاومت می‌کند. این مقاومت معمولاً در جریان فرایند «انتقال» رخ می‌دهد، یعنی زمانی که بیمار احساسات و تجربیات گذشته خود را به روان‌کاو نسبت می‌دهد. در این حالت، فرد ممکن است به‌طور ناخودآگاه احساساتی مانند عشق، نفرت یا خشم را که مربوط به روابط پیشین اوست، به درمانگر منتقل کند. «مقاومت انتقالی» زمانی شکل می‌گیرد که این احساسات مانع پیشرفت روند درمان شوند. بیمار ممکن است با سکوت، طفره رفتن از موضوعات مهم یا تغییر بحث، از روبه‌رو شدن با مسائل درونی خود اجتناب کند. این نوع مقاومت در واقع بخشی طبیعی از فرایند درمان است و نشان‌دهنده نزدیک شدن به مسائل عمیق روانی است. روان‌کاو با شناسایی این مقاومت، تلاش می‌کند آن را تفسیر و به آگاهی بیمار بیاورد. بررسی این پدیده می‌تواند به درک بهتر تعارض‌های درونی فرد کمک کند. «مقاومت انتقالی» نقش مهمی در پیشبرد یا گاه کند شدن روند درمان دارد. به طور کلی، این اصطلاح به نوعی دفاع روانی اشاره دارد که در بستر رابطه درمانی شکل می‌گیرد.