لغت نامه دهخدا
( مقامحة ) مقامحة. [ م ُ م َ ح َ ] ( ع مص ) بر آبخور آمدن شتران و آب ناخوردن آن از بیماری و جز آن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). وارد شدن شتران بر آب و از سرما و یا از بیماری آب نخوردن. ( ناظم الاطباء ). بر آبشخور درآمدن شتران و آب نخوردن به علت بیماری یا سردی آب. ( از اقرب الموارد ).
مقامحة. [ م ُ م ِ ح َ ]( ع ص ) شترانی که از سرما و یا از بیماری آب نخورند و سر باز زنند از آب. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ). شترانی که به آبشخور درآیند و از بیماری و یا سردی آب از آب خوردن خودداری کنند. ( از اقرب الموارد ).