لغت نامه دهخدا
( مفایشة ) مفایشة. [ م ُ ی َ ش َ ] ( ع مص ) با کسی مفاخرت کردن. ( تاج المصادر بیهقی ). برهمدیگر فخر نمودن. فیاش. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج )( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || بسیار تهدید و وعیدهای دروغ نمودن در جنگ و لاف زدن. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).