مسلوماء

لغت نامه دهخدا

مسلوماء. [م َ ] ( ع ص ) زمین سَلم ناک. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ): أرض مسلوماء؛ زمینی که درخت سَلَم ( عَضاه ) در آن بسیار روئیده است. ( از اقرب الموارد ).