لغت نامه دهخدا
مسترشی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) مسترش. نعت فاعلی از استرشاء. رشوت خواهنده. || مطیع و فرمانبردار. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). و رجوع به استرشاء شود.
مسترشی. [ م ُ ت َ ] ( ع ص ) مسترش. نعت فاعلی از استرشاء. رشوت خواهنده. || مطیع و فرمانبردار. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). و رجوع به استرشاء شود.