لغت نامه دهخدا
مزداریه. [ م َ ری ی َ ] ( اِخ ) نام فرقه ای از معتزله. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). گروهی از فرقه معتزله از پیروان ابوموسی عیسی بن صبیح المزدار شاگرد بشر. این لفظ از ماده زیارت مشتق و اسم مفعول از باب افتعال است. گویند خدای تعالی قادر است بر اینکه دروغ گوید و ستم کند، و نیز گفته اند جایز است یک فعل از دو فاعل ناشی شود. اما تولداً نه مباشرةً. ( از تعریفات ).