مرتکح
لغت نامه دهخدا
مرتکح. [ م ُ ت َ ک ِ ] ( ع ص ) تکیه کننده. اعتماد نماینده. ( آنندراج ). نعت فاعلی است از ارتکاح. رجوع به ارتکاح شود.
مرتکح. [ م ُ ت َ ک ِ ] ( ع ص ) تکیه کننده. اعتماد نماینده. ( آنندراج ). نعت فاعلی است از ارتکاح. رجوع به ارتکاح شود.