محمد بن ابی سری عسقلانی

[ویکی فقه] اِبْن ِ اَبی سَریِّ عَسْقَلانی، محمد بن متوکل بن عبدالرحمان بن حسان هاشمی (د ۲۳۸ق /۸۵۲م )، محدث و حافظِ مشهور فلسطینی در سده ۳ق /۹م است.
او به دلیل شهرت پدر یا پیوند خانوادگی با خاندان ابوعبدالله بن ابی سری حافظ عسقلانی «ابن ابی سری» خوانده شده و نسبت «هاشمی » به سبب وابستگی خانواده اش به بنی هاشم بوده است.
زادگاه
زادگاه او شهر فلسطین عسقلان است. این شهر درسده های نخستین اسلامی، با توجه به موقعیت جغرافیایی و منطقه ای خود، از اهمیت سیاسی، اقتصادی، علمی و فرهنگی ویژه ای برخوردار بود و از مراکز حفظ، تدوین و نشر حدیث در جهان اسلام شمرده می شد. در اواخر سده اول هجری با پیشگامی و تلاش برخی از محدثان، مدرسه ای برای تربیت محدثان و ترویج حدیث در عسقلان بنیاد نهاده شد که تا سده ۴ق /۱۰م استادان بسیاری از آن برخاستند.
مشایخ حدیث
محمد چندی در مکه، دمشق، حمص و بصره زیست و حدیث آموخت. او از حافظان حدیث روزگار خود بود، از محدثان بنامی چون ابن عُیّینه، معتمر بن سلیمان، ردیج بن عطیه، ولید بن مسلم، فضیل بن عیاض، داوود بن جراح عسقلانی، شعیب بن اسحاق دمشقی، ایوب بن سوید رملی، عبدلله بن نمیر، محمد بن یحیی بن قیس مازنی، بقیه، رشدین بن سعد بصری، ملازم بن عمرویمامی، یحیی بن سعید عطار حمصی، عبدالله بن وهب، عبدالرزاق بن همام، زید بن ابی الزرقاء حدیث آموخته و از آنان حدیث نقل کرده است.
راویان حدیث
...