لغت نامه دهخدا
مثط. [ م َ ] ( ع مص ) به دست سپوختن چیزی را بر زمین. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
مثط. [ م َ ] ( ع مص ) به دست سپوختن چیزی را بر زمین. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
به دست سپوختن چیری را بر زمین