لغت نامه دهخدا
متعهت. [ م ُت َ ع َهَْ هَِ ] ( ع ص ) رجل متعهت؛ مرد دل شده و بی عقل. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ).
متعهت. [ م ُت َ ع َهَْ هَِ ] ( ع ص ) رجل متعهت؛ مرد دل شده و بی عقل. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ).