متأوه
لغت نامه دهخدا
متأوه. [ م ُ ت َ ءَوْ وِه ْ ] ( ع ص ) آه گوینده. ( آنندراج ). کسی که آه می کشد. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به تأوه شود.
جمله سازی با متأوه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 صدای متأوه بلند او در سکوت شب، نشان از اندوه بسیار عمیقی بود که در قلب او از فراق یار نهفته بود.
💡 او با هر متأوه که از گلویش خارج میشد، گویی بخشی از بار سنگین غم و غصه خود را بر زمین میریخت.
💡 در آن لحظات سخت و دشوار، تنها متأوه و آههای بلند او بود که فضای اتاق را پر کرده بود و سکوت را میشکست.