لقعه
لغت نامه دهخدا
( لقعة ) لقعة. [ ل ُ ق َ ع َ ] ( ع ص ) آنکه دشنام دهد کسی را و به سخن ترساند او را و بس. ( منتهی الارب ).
فرهنگ فارسی
آن که دشنام دهد کسی را و به سخ ترساند او را بس.
( لقعة ) لقعة. [ ل ُ ق َ ع َ ] ( ع ص ) آنکه دشنام دهد کسی را و به سخن ترساند او را و بس. ( منتهی الارب ).
آن که دشنام دهد کسی را و به سخ ترساند او را بس.