لغویات

واژه «لغویات» جمع «لغویة» در زبان عربی است و در فارسی نیز به همان معنا به کار می‌رود و به سخنان بیهوده، بی‌ارزش و فاقد معنا یا هدف اشاره دارد. این واژه از ریشه «لغو» گرفته شده که در اصل به معنای کار یا سخنی است که هیچ فایده و نتیجه‌ای ندارد و تنها باعث اتلاف وقت می‌شود. بنابراین «لغویات» به مجموعه‌ای از گفتارها یا مطالبی گفته می‌شود که از نظر عقلانی، منطقی یا محتوایی ارزشی ندارند و بیشتر جنبه یاوه‌گویی یا حرف‌های بی‌اساس دارند. در آموزه‌های اخلاقی و دینی همواره بر دوری از چنین گفتارهایی تأکید شده است، زیرا این‌گونه سخنان ذهن و توجه انسان را از یاد خداوند و همچنین از کارهای سودمند و سازنده زندگی منحرف می‌سازد و او را به بی‌فایده‌گویی و غفلت می‌کشاند. لغویات می‌تواند شامل صحبت‌های بی‌هدف، شایعات، حرف‌های بی‌اساس یا حتی بحث‌هایی باشد که نتیجه‌ای در پی ندارند. در زبان فارسی، برای بیان همین مفهوم از واژه‌هایی مانند یاوه‌گویی، حرف‌های پوچ یا پرت‌وپلا نیز استفاده می‌شود. این واژه معمولاً بار منفی دارد و برای نقد رفتار یا گفتاری به کار می‌رود که فاقد ارزش و محتواست. در ادبیات اخلاقی، لغویات به عنوان یکی از آفات گفتار شناخته می‌شود که می‌تواند موجب کاهش اعتبار و شخصیت فرد گردد. به طور کلی، این واژه به هر نوع سخن یا گفتاری گفته می‌شود که بی‌هدف، بی‌فایده و فاقد معنا و ارزش واقعی باشد.