«لاکردار» به معنای بدرفتار، ناپسندخو و کسی است که کردار و رفتار او نادرست و غیراخلاقی تلقی میشود. این واژه بیشتر در زبان محاورهای و گاه در متون ادبی برای سرزنش فردی به کار میرود که اعمال ناشایست از او سر میزند. فرد لاکردار معمولاً به هنجارهای اجتماعی و اخلاقی پایبند نیست و رفتار او باعث آزار، ناراحتی یا بیاعتمادی دیگران میشود. این اصطلاح بار معنایی منفی دارد و برای نکوهش رفتارهایی مانند بیادبی، ستم، فریب یا بیمسئولیتی استفاده میشود. در فرهنگ عامه، لاکردار بودن بیشتر به کردار بد اشاره دارد تا گفتار، یعنی عمل فرد معیار قضاوت درباره اوست. این واژه گاهی برای هشدار یا تذکر به کسی به کار میرود تا او را متوجه نادرستی رفتار خود کند. در متون اخلاقی و تربیتی، لاکرداری نشانه ضعف اخلاق و دوری از ارزشهای انسانی دانسته میشود.
لاکردار
لغت نامه دهخدا
لاکردار. [ ک ِ ] ( ص مرکب ) ( از: لای عربی + کردار فارسی ) و آن دشنام گونه ای است که لوطیان دهند.
فرهنگ معین
(کِ ) [ ع - فا. ] (ص مر. ) (عا. ) بی - مروت، ناجوانمرد.
فرهنگ فارسی
بی صفت ( دشنامی است که بطرف دهند. )
ویکی واژه
(عا.)
بی - مروت، ناجوانمرد.