لغت نامه دهخدا
فرودافکندن. [ ف ُاَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) بپایین انداختن. فرودآوردن.
- سر فرودافکندن؛ سر به پایین انداختن فکر کردن را: امیرالمؤمنین سر فرودافکند و زمانی ببود. ( تاریخ بیهقی ).
فرودافکندن. [ ف ُاَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) بپایین انداختن. فرودآوردن.
- سر فرودافکندن؛ سر به پایین انداختن فکر کردن را: امیرالمؤمنین سر فرودافکند و زمانی ببود. ( تاریخ بیهقی ).
به پایین انداختن. فرود آوردن