لغت نامه دهخدا
( فرآشوبیدن ) فرآشوبیدن. [ ف َ دَ ] ( مص مرکب ) برآشوبیدن. برآشفتن. فرآشفتن:
چون کار جهان چنین فراشوبد
سر برکند از جهان جهانداری.ناصرخسرو.رجوع به فرآشفتن شود.
( فرآشوبیدن ) فرآشوبیدن. [ ف َ دَ ] ( مص مرکب ) برآشوبیدن. برآشفتن. فرآشفتن:
چون کار جهان چنین فراشوبد
سر برکند از جهان جهانداری.ناصرخسرو.رجوع به فرآشفتن شود.
( فر آشوبیدن ) بر آشوبیدن. بر آشفتن