فحفاح

ستایشگر، ممدوح

فحفاح. [ ف َ ] ( ع ص ) آنکه در آوازش گرفتگی باشد. ( منتهی الارب ).
فحفاح. [ ف َ ] ( اِخ ) نام جویی است در بهشت. ( منتهی الارب ) ( معجم البلدان ).