غلغلیچه گه

غلغلیچه گه. [ غ ِ غ ِ چ َ / چ ِگ َه ْ ] ( اِ مرکب ) غلغلیجگاه. غلغلیجگه:
چنان بدانم من جای غلغلیچه گهش
کجا به مالش اول فتد به خنده خریش.
لبیبی ( از نسخه ای از فرهنگ اسدی با تصحیح مؤلف لغت نامه ).
رجوع به غلغلیجگه و غلغلیج شود.