لغت نامه دهخدا
عمادالدین ریحان. [ ع ِ دُدْ دی ن ِ رَ ] ( اِخ ) از ملازمان سلطان ناصرالدین محمودبن ملک شمس الدین التمش. درسال 650 هَ. ق. که سلطان ناصرالدین محمود به جانب لاهور و اوچهه و ملتان عزیمت میکرد به واسطه سعایت این عمادالدین ریحان، سلطان بر الغخان امیر غیاث الدین بلبن خرد خشم گرفت و تفصیل آن در تاریخ حبیب السیر آمده است. رجوع به حبیب السیر چ خیام ج 2 ص 624 شود.
