لغت نامه دهخدا
عقل رفتگی. [ ع َ رَ ت َ / ت ِ ] ( حامص مرکب ) خرافت و بی عقلی. ( ناظم الاطباء ): کلاب؛ عقل رفتگی از دیوانگی. ( منتهی الارب ).
عقل رفتگی. [ ع َ رَ ت َ / ت ِ ] ( حامص مرکب ) خرافت و بی عقلی. ( ناظم الاطباء ): کلاب؛ عقل رفتگی از دیوانگی. ( منتهی الارب ).
خرافت و بی عقلی