واژه «عرفجاء» نام یک جای جغرافیایی در منابع کهن عربی است و معنی لغوی معمولی مانند اسمهای روزمره ندارد. در کتابهایی مانند منتهیالارب از آن به عنوان محل یا منبع آبی متعلق به قبیله بنی عمیله یاد شده است. برخی روایتها آن را مربوط به قبیله بنی قشیر دانستهاند و بعضی دیگر آن را ناحیهای دارای آب و نخل از قبیله طی در منطقه جبلین معرفی کردهاند. پس روشن میشود که این واژه بیشتر نام یک چاه، چشمه یا محل دارای آب در سرزمینهای عربی بوده است. در آن زمان منابع آب اهمیت زیادی داشته و به همین دلیل چنین نامهایی در کتابها ثبت میشد. بنابراین وقتی در متنها میآید، منظور یک مکان شناختهشده برای قبایل عرب بوده است. این نام بیشتر جنبه تاریخی و جغرافیایی دارد و امروزه کاربرد روزمره ندارد.
عرفجاء
لغت نامه دهخدا
عرفجاء. [ ع َ ف َ ] ( اِخ ) جائی است یا آبی مربنی عُمَیل را. ( منتهی الارب ). نام جایگاهی است مشهور، و «ال » بر آن داخل نشود. و آن آبی است از آن بنی عمیلة، و گویند آبی است از آن بنی قشیر، و نیز گفته اند که آب ونخلی است از آن طی در جبلین. ( از معجم البلدان ).