ظهارت
لغت نامه دهخدا
ظهارت. [ ظَ رَ ] ( ع مص ) ظَهارَة. قوی پشت گردیدن. || ظهر عنه العیب؛ محو و ناپدید گردید عیب او. || ظهر بالبعیر؛ آماده کرد شتر را جهت حاجت. || ظهر بحاجتی؛ فراموش کرد حاجت مرا.
ظهارت. [ ظَ رَ ] ( ع مص ) ظَهارَة. قوی پشت گردیدن. || ظهر عنه العیب؛ محو و ناپدید گردید عیب او. || ظهر بالبعیر؛ آماده کرد شتر را جهت حاجت. || ظهر بحاجتی؛ فراموش کرد حاجت مرا.