طروح

لغت نامه دهخدا

طروح. [ طَ ] ( ع ص ) جای دور. || قوس ٌ طروح ٌ؛ کمان تیردورانداز. || خُرمابن درازشاخ. || مرد که در هر آرامش با زن وی را باردار سازد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).