طاقگاه
مترادفها
طاقچه، محراب
لغت نامه دهخدا
طاقگاه. ( اِ مرکب ) محل طاق. آنجا که طاق شروع میشود.
فرهنگ فارسی
( اسم ) محل طاق آن جا که طاق شروع می شود.
طاقچه، محراب
طاقگاه. ( اِ مرکب ) محل طاق. آنجا که طاق شروع میشود.
( اسم ) محل طاق آن جا که طاق شروع می شود.