لغت نامه دهخدا
ضفائر. [ ض َ ءِ ] ( ع اِ ) ج ِ ضفیرة. ( منتهی الارب ).
- ضفائرالجن؛ پرسیاوشان. ( منتهی الارب ).
ضفائر. [ ض َ ءِ ] ( ع اِ ) ج ِ ضفیرة. ( منتهی الارب ).
- ضفائرالجن؛ پرسیاوشان. ( منتهی الارب ).
جمع ضفیره
[ویکی فقه] موهای بافته شده را ضَفائر می گویند.
از آن به مناسبت در باب طهارت نام برده اند.
حکم ضفائر در غسل
در غسل، رساندن آب به پوست بدن کفایت می کند و باز کردن موهای بافته شده لازم نیست؛ هر چند به گفته برخی مستحب است.