ضاطر

لغت نامه دهخدا

ضاطر. [ طِ ] ( اِخ ) ابن حبشیّه بن سلول خزاعی، از قحطان. جدی جاهلی است و قرةبن ایاس شاعر از نسل اوست. ( الاعلام زرکلی ج 2 ص 437 ).