صدوف
لغت نامه دهخدا
صدوف. [ ص َ ] ( ع ص ) زنی که روی آرد و بازگرداند. ( منتهی الارب ). آن زن که روی بگرداند از شوی خویش.( مهذب الاسماء ). || گنده بوی دهن. ( منتهی الارب ). الابخر؛ ای المنتن الرائحة. ( قطر المحیط ). || ( اِ ) علم است مر زنان را. ( منتهی الارب ).
صدوف. [ ص َ ] ( اِخ ) از زنان غالی و از نساک است. ( البیان والتبیین چ مطبعه رحمانیه قاهره ج 1 ص 283 ).
صدوف. [ ص ُ ] ( ع مص ) برگشتن. ( منتهی الارب ). بگشتن. ( ترجمان علامه جرجانی ) ( مصادر زوزنی ). || میل کردن. ( منتهی الارب ). || گام خرد نهادن. ( مصادر زوزنی ).
صدوف. [ ] ( اِخ ) نام یکی از دو کافر مالداری که قصد شتر صالح کردند. رجوع به حبیب السیر چ خیام ج 1 ص 38 شود.
جمله سازی با صدوف
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 گردشگران در کنار ساحل دریا، مشغول جمعآوری صدوف رنگارنگ و زیبا برای تزیین خانههای خود در ایام تعطیلات تابستانی بودند.
💡 در اعماق اقیانوس، انواع مختلفی از صدوف سخت و محکم وجود دارند که از موجودات دریایی برای محافظت از بدن خود استفاده میکنند.
💡 صدفهای کوچک و صدوف بزرگ در کنار هم در کنار صخرههای ساحلی، منظرهای بسیار چشمنواز و آرامشبخش برای عابران ایجاد کرده بودند.