شقوء

این کلمه واژه‌ای عربی و کهن است که چند معنا دارد و در متون قدیمی به کار رفته است. یکی از مهم‌ترین معنی‌های آن درآمدن دندان شتر، به‌ویژه دندان‌های پیشین است. این معنا بیشتر در متون مربوط به دام و طبیعت دیده می‌شود. شقوء همچنین با واژه «شَقا» هم‌معنی دانسته شده است. در معنایی دیگر، شقوء به غلبه کردن یا چیره شدن بر کسی اشاره دارد. برخی منابع این واژه را برای شانه کردن موی سر کسی نیز به کار برده‌اند. همچنین در کاربردی دیگر، شقوء به معنای زدن فرق سر شخص آمده است. این تنوع معنا نشان می‌دهد که واژه در بافت‌های مختلف معانی متفاوتی داشته است. امروزه شقوء بیشتر یک واژه لغوی و کتابی به شمار می‌رود و در زبان روزمره کاربرد ندارد.