لغت نامه دهخدا
شرساء. [ ش َ ] ( ع ص ) مؤنث اشرس. ( اقرب الموارد ). || زمین درشت و سخت. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). ج، شُرس. ( اقرب الموارد ). || ابر تنک سپید. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
شرساء. [ ش َ ] ( ع ص ) مؤنث اشرس. ( اقرب الموارد ). || زمین درشت و سخت. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). ج، شُرس. ( اقرب الموارد ). || ابر تنک سپید. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).