شتوت

شتوت. [ ش ُ ] ( ع ص، اِ )پراکنده از مردم: و فی المجلس شتوت من الناس؛ یعنی در مجلس پراکنده از مردمند که از یک قوم و قبیله نباشند. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از صحاح ).
شتوة. [ ش َت ْ وَ ] ( ع اِ ) یک نوبت شتو. ( از اقرب الموارد ) ( محیط المحیط ). رجوع به شتو شود. || و بنا بر قولی مفرد شتاء یا به معنی خود شتاء باشد و نسبت به آن شتوی است. ( از اقرب الموارد ) ( از محیط المحیط ).
- صاحب الشتوة؛ آنکه در زمستان بدوپناه برند. ( از اقرب الموارد ).
- کافات الشتوة؛ نیازمندیهای زمستان. ( از محیطالمحیط ).
|| درخت تلخ مرار. ( السامی فی الاسامی ).