کتاب سنن النبی تألیف حکیم بزرگوار، حضرت آیتالله العظمی سید محمدحسین طباطبایی (قدس سره)، تنها اثری است که به طور اختصاصی به تدوین آداب، سنن، و سیرهٔ رفتاری رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) پرداخته است. این اثر گرانبها، برای شیفتگان دین مبین اسلام و طالبان معارف حقیقی، حکم گنجینهای عظیم از آموزههای عملی و اخلاقی نبوی را دارد که زوایای مختلف حیات طیبهٔ پیامبر اعظم (ص) را به تصویر میکشد.
مرحوم علامه سید محمدحسین طباطبایی تبریزی در سال ۱۲۸۱ هجری شمسی (۱۳۲۱ هجری قمری) دیده به جهان گشود. ایشان تحصیلات رسمی خود را یک سال پیش از درگذشت پدر بزرگوارشان آغاز کردند، اما پس از اتمام دورهٔ هفتم، بنا بر مصلحتی، آموزشهایشان به صورت خانگی ادامه یافت. در این دوره، ایشان و برادرشان تحت تعلیم ادیب توانا، شیخ محمدعلی سرائی، به فراگیری ادبیات عرب پرداختند و همزمان، فنون خوشنویسی را زیر نظر میرزا علی نقی خطاط تمرین کردند. علامه در سال ۱۳۰۳ هجری شمسی، در بیست و یک سالگی، با صبیهٔ مرحوم حاج میرزا مهدی آقا طباطبایی مهدوی، که از خویشان پدری محسوب میشدند، ازدواج کردند.
استاد علامه در سال ۱۳۰۴ هجری شمسی پس از اتمام دروس سطح حوزهٔ علمیهٔ تبریز، به همراه همسر و پسر نوزادشان عازم نجف اشرف شدند. اقامت یازدهسالهٔ ایشان در نجف، با بهرهمندی از محضر استاد برجستهٔ عرفان عملی، آیتالله حاج میرزا علی آقای قاضی (رضوان الله تعالی علیه)، مسیر زندگی علمی و سلوکی ایشان را دگرگون ساخت. در این دوره، علامه علاوه بر فقه، اصول، ریاضیات، فلسفه، رجال و تفسیر، بهرههای فراوانی از تعالیم اخلاقی و تزکیهٔ نفس کسب کردند. با این وجود، ایشان در اواخر اقامت خود در نجف، به دلیل سختیهای معیشتی، در سال ۱۳۱۴ هجری شمسی به روستای شادآباد تبریز بازگشتند و سپس برای پیگیری جدیتر تحصیلات عالیه، راهی قم شدند و با وداع نهایی با زادگاه خویش، از سال ۱۳۲۵ هجری شمسی زندگی پربار علمی و خدمات ماندگار خود به اسلام و حوزههای علمیه را به مدت سی و پنج سال در این شهر آغاز نمودند. ایشان تحصیلات رسمی خود را یک سال پیش از درگذشت پدر بزرگوارشان آغاز کردند، اما پس از اتمام دورهٔ هفتم، بنا بر مصلحتی، آموزشهایشان به صورت خانگی ادامه یافت. در این دوره، ایشان و برادرشان تحت تعلیم ادیب توانا، شیخ محمدعلی سرائی، به فراگیری ادبیات عرب پرداختند و همزمان، فنون خوشنویسی را زیر نظر میرزا علی نقی خطاط تمرین کردند. علامه در سال ۱۳۰۳ هجری شمسی، در بیست و یک سالگی، با صبیهٔ مرحوم حاج میرزا مهدی آقا طباطبایی مهدوی، که از خویشان پدری محسوب میشدند، ازدواج کردند.
استاد علامه در سال ۱۳۰۴ هجری شمسی پس از اتمام دروس سطح حوزهٔ علمیهٔ تبریز، به همراه همسر و پسر نوزادشان عازم نجف اشرف شدند. اقامت یازدهسالهٔ ایشان در نجف، با بهرهمندی از محضر استاد برجستهٔ عرفان عملی، آیتالله حاج میرزا علی آقای قاضی (رضوان الله تعالی علیه)، مسیر زندگی علمی و سلوکی ایشان را دگرگون ساخت. در این دوره، علامه علاوه بر فقه، اصول، ریاضیات، فلسفه، رجال و تفسیر، بهرههای فراوانی از تعالیم اخلاقی و تزکیهٔ نفس کسب کردند. با این وجود، ایشان در اواخر اقامت خود در نجف، به دلیل سختیهای معیشتی، در سال ۱۳۱۴ هجری شمسی به روستای شادآباد تبریز بازگشتند و سپس برای پیگیری جدیتر تحصیلات عالیه، راهی قم شدند و با وداع نهایی با زادگاه خویش، از سال ۱۳۲۵ هجری شمسی زندگی پربار علمی و خدمات ماندگار خود به اسلام و حوزههای علمیه را به مدت سی و پنج سال در این شهر آغاز نمودند.